Een prachtige ochtend in mei

Een prachtige ochtend in mei. Slierten wit tegen een diep en grenzeloos blauw. Ze trekken tergend langzaam aan het innerlijke venster voorbij. Lammetjes dartelen in het groen. Een palet van zomerse kleuren. Gekleurd door het kleurloze licht van de zon. Vadertje zon en moeder aarde. Een glimlach. Een spontane, de mooiste.

Het ontlokt herinneringen aan de schrijver. Mooie, minder mooie. Maar allemaal omlijst met eenzelfde gouden gloed. Allemaal even hartelijk omarmd door niet-bestaande armen. Ontvangen door een open hart. Omarmen en loslaten, de in- en uitademing van het leven zelf. De kunst van het leven. De eenvoud die maar weinigen verstaan.

Het open hart, het enige hart dat kan dienen. Het enige hart dat gezond kan zijn. Ommuurde harten genoeg. Kijk maar om je heen. Kijk maar diep naar binnen.

Het geblaat van de schaapjes trekt mijn aandacht naar het hier en nu. Naar de enig bestaande werkelijkheid. Onder mijn voeten warmt het asfalt zich zienderogen op. Insecten banen zich een weg door het plaatselijk hoge gras. Het leven is goed. Ik weet niet waarom, maar hier weet ik dat het zo is. Voelend weten, het enige weten dat tegen de waarheid schuurt als een tevreden kat tegen de benen van zijn baasje.

Loslaten is hier niet moeilijk. Hier op deze plek die baadt in heiligheid. Ontelbare vormen ontdaan van hun schijn. De innerlijke soldaat rust in overgave. Loslaten… Overgave… De dood van het valse. Het Pasen van de gebroken geest.
Wat heb je vast dan? Met wie ben je in gevecht? Vragen die opdoemen uit de bron van mijn wezen. Ik glimlach even. Gesprekken als deze hebben wij al vaak gevoerd, mijn Vriend, antwoord ik Hem die ik ben.

Ik heb niets vast. Ik kan niets vasthouden en toch ben ik de vleesgeworden Atlas. En ja, ik weet het grote Vriend, ik vecht tegen mijn eigen hersenschimmen. Even onwerkelijk en even bedreigend als de slierten die boven mijn hoofd het grote blauw bevaren.

Ik weet het. Ik vecht al jaren tegen mijn eigen windmolens. Don Quichotte 2.0. Of is het alweer 3.0? De tijd vliegt voorbij en staat stil tegelijk. De paradox van het bestaan dat het verstand lam legt. Ruimte latend aan de stem van de stilte: Wat heb je vast, mijn vriend? Ontspan de gebalde vuisten en kijk. Er is niets. Niets…

Even afschrikwekkend als bevrijdend. Wie laat wat los? Wat geeft zich over aan wie?
Een glimlach. Een traan. Het geblaat van een ooi.

En nog een traan. In haar de last van een mensenleven… In haar het leven van een soldaat. Het verhaal van een zoeker. Het zout der aarde.

Mario Borzić


Mario Borzić is auteur van ‘Leven als dit‘ en ‘Uit ‘t Hart‘. Recent kwam zijn boek ‘Rauw‘ uit.

,

One reactie op Een prachtige ochtend in mei

  1. Sonja 27 mei 2018 at 22:38 #

    ❤️

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.